Amorante

Amorante

  • 1975
  • Elgoibar (Gipuzkoa)
  • Folka, Popa

Atzera

Manuela / Brueghel zarra
play_buttonadd_button
EROSI

Manuela / Brueghel zarra

2017 - Egilea editore


  • Manuela(Hitzak: Jose Maria Iparragirre-Musika: Amorante)
    add_buttton
    play_button
    facebook iconfacebook iconhitzak icon
  • Brueghel zarra(Hitzak: Jose Mari Ondarza-Musika: Amorante)
    add_buttton
    play_button
    facebook iconfacebook iconhitzak icon

Formatua: SG


Azala: Iñaki Ovejero


PARTAIDEAK

  • Iban Urizar, ahotsa, tronpeta, gitarra
  • Xabier Erkizia, sanplerrak, landa grabaketak

GRABAZIOA

Mik estudioa (Bera, Nafarroa)


SOINU TEKNIKARIA

Xabier Erkizia


EKOIZPENA

Iban Urizar, Xabier Erkizia

MASTERIZAZIOA

Ina Munlet (El Cubo Mastering)


GENEROAK

Folka, Herri kanta

Hogei urteko ibilbidean musikari askoren bidelagun izan arren, duela bospasei urte igaro zen estreinakoz lehen lerrora Iban Urizar, Andrakan taldeko gidari bihurtzearekin bat. Orain berriro itzuli da taula gainera, orduko bulkadari segika, baina orduko apustu folkiean tokirik topatu ez zien kantuei beste jite bat emanda. Bakarka dator, arriskatzera. Aldean dakartza gitarra, ukelelea, tronpeta, harmoniuma, zintzarria eta bestelako perkusio tramankuluak; bere berea du ahots tarratatua. Eta looper bat darabil, horiek guztiak behar bezala nahasteko, ordenatzeko, eraikitzeko, apurtzeko.

Amorantek iturri ugaritatik edaten du, izen artistikotik bertatik hasita. Rodrigo Amarante musikari brasildarraren eta Enrique Morente flamenko kantari izandakoaren abizenak nahasi ditu, haiei dien miresmenenaren seinale. Eta hasiz gero kantuen aldamioei erreparatzen, han ere era askotako keinuak aurkituko ditu entzuleak, direla Bixenta Mogelen koplak, direla Antonio Molina edota Pepe Marchena flamenko kantarien itzalak, direla herri musikatik hartutako oihartzunak. Baiki, tradizioak pisu handia du Amoranterentzat, baina ez tradizioa ulertuta modu sakratu eta aldaezinean, ezpada zerbait berria sortzeko ezinbesteko zimendu bezala. Hori baita Amoranteren bigarren osagaia, tradizioa bezain ezinbestekoa: inprobisazio askea. Kantua etengabe aldatzen ari den zerbait da harentzat, eta, hortaz, aurrez ezarritako gidoirik gabe aritu zale da, unean uneko jardun erabatekoan, balizko akatsek bide ematen diotelako lehendik egindakoa beste zerbaitetan transformatzeko.

Ezohiko musikaria da Amorante, bai bazterrotan behinik behin. Ezohikoa, batetik, askotariko erreferentziak batuz iruditeria oso pertsonala osatzea lortu duelako, eta, ezohikoa, bestetik, apustu zintzo bezain zirraragarria delako berea, gutxitan antzematen den benetakotasuna dariolako bere jardunari. Eta artista bati nekez eska dakioke hori baino gehiago.

Testua: Kepa Matxain

Atzera

Otoi (Paperezko Kontzertuak)

Atzera

Paperezko Kontzertuak

Atzera

Oiloarena (Kafe Antzokia)