Iheskide taldeko kideak.

Urte horiek guztiak «gorabeheratsuak» izan direla nabarmendu du Jareñok: «Fase asko igaro ditugu, taldean hainbat aldaketa izan baititugu». Duela ez asko azkenengoa: iazko abenduan. Kolpe handi xamarra izan zela aitortu du. «Kontzertuen jira amaitu berritan izan zen, diskoa grabatzera sartzeko gutxi geratzen zitzaigunean». Hala eta guztiz ere, disko berrirako kantuak prestatzen jarraitu, eta grabaketekin hasi ziren, Haritz Harregiren Higain estudioetan, Usurbilen, Gipuzkoan.

Ez dute metafora handien beharrik kantuak egiteko garaian. Gauzak sentitzen dituzten moduan esaten dituztela dio Jareñok. Gai politiko eta sozialek garrantzi handia dute kantuen hitzetan. Jareño baxu jotzailearekin batera, honako hauek dira Iheskideko kideak: Xabier Gallastegi abeslaria, Jonatan Gonzalez gitarrista eta Ibai Arrizabalaga bateria jotzailea.

Urteen poderioz, estiloan ere bilakaera izan du Iheskidek. Hasieran punk eta rocketik gertu zeuden doinuak lantzen zituzten, baina orain hardcore estiloak ere indarra hartu duela dio Jareñok. Disko berrian, gainera, pop melodikoa ere badagoela adierazi du: «Berria da hori, orain arte ez baitugu horretara jo. Izan ere, geroz eta zabalagoa da entzuten dugun musikaren esparrua, eta nabarmenagoa nola eragiten digun”.

Kolaborazioak hitzetan 

Izan dituzte hainbat kolaborazio disko berrian. Jurdan Martitegi presoak “Ahanzturaren zaindari” eta “Orgullo fariano” abestietako hitzak egin ditu. KOP taldeko Juan Ramon Rodriguezek koroak egin ditu abestian. “Itzulera” kantuko hitzak, berriz, Jon Garmendia Txuriya-k idatzi ditu. Amets Arzallus bertsolariak ere parte hartu du abesti horretan. Baina jende gehiagok ere parte hartu du diskoan, nahiz eta aipamen berezirik egin ez dioten. «Herriko [Elorrioko] lagunak aritu zaizkigu hitzak egokitzen edo zuzentzen, alde horretatik oso eskertuta gaude», zehaztu du Jareñok.

Harregirekin grabatu duten bigarren diskoa da Borrokak darrai. Horren aurrez kaleratu dituzten diskoak, Irabazi arte (2012), Iheskide (2010) eta Dagokiguna (2008) dira. Lehenengo biak autoekoitzi egin zituzten. Duela bi urtetik, Mauka diskoetxearekin egiten dute lan. Aldea nabaritu dutela dio Jareñok: «Autoekoizpenak lan handia dakar berarekin, sormen lanaz gain, guk geuk marketin lana egin behar izaten genuen». Maukakoekin, berriz, lan eskergarik ez dute, eta gustura daude, erabakiak hartzeko garaian beti hartzen dutelako beraien hitza gogoan. «Gu ez gara musikari profesionalak, bakoitzak bere familia eta lana ditugu, askoz erosoagoa zaigu diskoetxe batekin lan egitea, izan ditzakeen alde txarrak kontuan hartuta».

Hilaren 24an Etxebarrian (Bizkaia) joko dute, eta 26an, Zigoitian (Araba).

(Berria egunkarian, 2014ko uztailaren 20an argitaratutako artikulua)

Kerobia, 2010eko Nafarroa Oinezen aldeko kontzertu batean. (Iñigo Uriz / Argazki Press)

Orotara, sei disko kaleratu ditu Kerobiak: Kerobia (2004, GOR), Rose Escargot (2006, GOR), Materia organikoa eta gainerakoak (2008), Papera eta kartoia (2009), Ontziak (2010) eta Supernova (2012). 2008an, SGAEtik ateratzeko erabakia hartu zuen taldeak, eta, ordutik, autoekoizpen bidez kaleratu zituzten diskoak. Azkenengo diskoa kaleratzeko, berriz, zaleei eskatu zieten sostengua. Bakoitzak jarritako 29 euroekin atera zuten Supernovadiskoa, musika eta literatura batzen dituen lana.

2001etik taldean jarraitzen dute Xabi Bandini abeslari eta gitarristak eta Mikel Zorrilla bateria jotzaileak. Gaur egun, Alberto eta Mikel Isaba dira Kerobiako gainerako taldekideak. Baxua, kontrabaxua eta teklak jotzen dituzte.

#AgurKerobia

Twitterren ere zabaldu da berria, eta zale ugari taldearen ekarpena eskertzeko mezuak idazten ari dira #AgurKerobia traolarekin.

Hasier Oleaga bateria jotzailea. (Jon Urbe / Argazki Press)

Oleagak ez du alferrik hautatu berriro «melodiaren taldea»; izan ere, konfiantzazko giro baten bila aritu da orain ere. «Erosotasunaren alde egin nahi izan dut; horregatik jarraitu dut talde berarekin eta estudio berarekin, Beasaingo (Gipuzkoa) Pottoko estudioarekin, alegia». Grabatu aurretik, behin baino ez zituzten entseatu diskoko zortzi abestiak, eta gogoratu du grabaketa estudioan elkartu zirela bigarren aldiz. Fredi Pelaez izan dute teknikari, eta nahasketa eta masterizazio lanez ere arduratu da.

Lehenengo begiratuan jarraipena eman arren, aldaketa nabarmen bat aurkitu dio lanari Joxe Felix Azkarate Xarra-k, Errabal Jazz diskoetxeko arduradunak: «Talde soinua du diskoak». Konposizio guztiak egin ditu bateria jotzaileak, baina ez da horren susmorik, Xarraren iritziz. Musikalki taldeak pauso bat aurrera egin du, Azkaratek ikusten baitu kantuak sendoagoak direla. Iruditzen zaio, gainera, Oleagak taldekideak izan dituela gogoan konposatzen ari zenean: «Bestelako trebetasun bat entzuten da kantuetan».

«Partiturak interpretatuko dituen musikaria buruan dudala idatzita daude, bai, horrela emango baitute beren alderik onena».

Oleaga, izan ere, talde izaera indartuko luketen jarreren bila ibili da. Hark aitortua: «Askoz erosoagoa ere bada horrela aritzea, egia esan, lehendik lan egin duzun jendearekin aurrez baitakizu zein hizkuntzatan lan egin behar duzun». Baina ez da hori diskoaren garapena arrazoitzeko erabili duen baieztapen bakarra. Pertsonalki beste aro batean da musikaria, eta uste du horrek zerikusia duela: «Instrumentalki landuagoak dira konposizioak, partiturak idaztean buelta asko eman nizkielako».

Xarrak aipatutako bidetik, gehitu du abestiak taldekideen talentua ahalik eta gehiena erakusteko helburuz egin dituela. «Partiturak interpretatuko dituen musikaria buruan dudala idatzita daude, bai, horrela emango baitute beren alderik onena». 

Eguneroko bizitza kantugai

Eguneroko bizimodua edo bizitzako gertakizunak ditu Oleagak kantugai. «Ez dut aitzakia handirik behar konposatzen hasteko; nahikoa dut gertukoari helduta». Kontatu du, esaterako, Weylandt txirrindularia abestia egunkaria irakurtzen ari zela sortutakoa dela. Wouter Weylandt txirrindulari belgikarra 2011ko Italiako Giroko etapa batean izandako eroriko baten eraginez hil zen. «Nik, egia esan, ez nuen ezagutzen txirrindularia, baina albisteak zur eta lur utzi ninduen». Titulua behin eta berriz irakurtzen hasita atera zuen abesti horretako doinua. Zure gaileta neure kafean bustitzen duzunean kantua sortzera, berriz, etxeko istorio batek bultzatu zuen. «Haurdunaldian kafeinarik ez hartzeko agindu zioten emazteari, baina gaileta nire kafean sartzen zuen tarteka, bihurrikeria moduan, eta horri egin diot abestia».

Bertsio originalean hitzak dituen abestia da Lekitto eta kitto. Diskoan sartu du haren bertsioetako bat, baina modu instrumentalean. Lekeition (Bizkaia) musika irakasten aritu zen garaia ekarri du gogora, han ezagututako jendea omentzeko sortu baitzuen bere garaian. Solvitur Ambulando abestian, berriz, musikariek beren artean askotan erabiltzen duten walking bass esapidea hartu du ardatz.

Xarrak gaineratu du Oleagaren azken lanak «argi» erakusten duela euskal jazzaren maila. «Musikari bikainak ditugu Euskal Herrian, eta horren adierazle da Cantus Caterva II diskoa eta han parte hartu duten musikariak». Horregatik, nazioarteko jazzaren pare jartzen du Oleagaren lana.

‘Cantus Caterva II’ diskoaren azala.

Zaildutako musikariak dira Cantus Caterva proiektuko kideak. Horietako batzuk, gainera, beste zenbait proiektutan jotzen dute, Oleagarekin batera. Jorge Abadias eta Julen Izarra gitarristekin batera osatzen du Nevermind taldea Oleagak, eta orain dela hilabete gutxi batzuk kaleratu zuten euren hirugarren diskoa: Sustrai barik (Errabal Jazz).

Beste talde batzuetan ere jarduten dute: Fernando Neira baxu jotzaileak, adibidez, Ruper Ordorikarekin jotzen du —Oleaga bera Oñatikoarekin aritzen da—; Jon Piris kontrabaxu jotzaileak, berriz, Miguel Salvador Project taldearekin; Mikel Anduezak eta Oleagak, bestalde, Juantxo Zeberioren Eguberri Umama proiektuan parte hartu dute. Jazz estilotik urruntzen diren beste lan batzuk ere izan ditu esku artean Oleagak. Hain justu, Zeberiorekin osatzen du halako talde bat: Tenpora. Orain dela hilabete gutxi kaleratu du aurreneko diskoa.

Oleagaren arrebak, Maider Oleagak egin du Cantus Caterva II diskoaren aurkezpen bideoklipa. Ruben Suarezekin batera diseinatu du diskoaren liburuxka, eta argazkiak atera dituzte.

Hasier Oleagak uztailaren 5ean emango du aurreneko kontzertua, Musikaire jaialdian, Elorrion, Bizkaian.

(Berria egunkarian, 2014ko ekainaren 27an argitaratutako artikulua)

’20 urte zuzenean’ CD-DVDa Maldito Records diskoetxeak argitaratu du.

Betagarrik horretan asmatu duela iruditzen zaizu?

Ez nuke baiezko biribila emango, baina bada datu bitxi bat. Edozein musikariri egin dituen diskoen artean gehien gustatzen zaiona zein den galdetuz gero, gogokoena azkenengoa dela esango dizu. Alde batetik normala ere bada, azken lanean baitoa musikariaren jakintza osoa.

Baina batzuetan oraindik ere lehenengo diskoa izaten da ezagunena.

Bai, eta hori ez da lore bat, bestela non gelditzen dira haren ondotik argitaratutako guztiak? Baina, tira, gustuak oso subjektiboak izaten dira, eta noski, erabat onargarriak. 

Entzulearen adinak eta bizi den garaiak izango dute eraginen bat, ezta?

Kultura musikalaren araberakoa da. Normalean, eta horrekin ez dut esan nahi beti hala izan behar duenik, 17 urterekin 40 urterekin baino kultura musikal murritzagoa izaten da. Musika gehiago entzutearekin batera, irizpideak ere zabalagoak izaten dira, eta horren arabera ebaluatzen dira abestiak.

20 urteren ondoren, zein sentipen ditu taldeak?

Hasierako urteetako kaos desordenatu hori heldutasunera ailegatu dela, nolabait. Lokalean biltzen hasi ginen hasierako garaietan, eta jotzea eta festa egitea izaten ziren gure helburu nagusietakoak, ez baikenekien noiz arte iraungo genuen. Indarra eta gogo ikaragarriak genituen. Oraindik mantentzen ditugu, baina beste ikuspegi bat dugu, bizi garen garaia ere desberdina baita.

Zer eman dizue esperientziak?

Kontzienteago gara orain, bai egiten dugunarekin, bai gertatzen zaigunarekin. Saiatzen gara bestalde, gertatuko dena aurrez antolatzen.

Taldearen funtzioa aldatu da urte hauetan guztietan? 

Hasiberritan, jotzeko irrikan izaten dira musika taldeak. Ahal dela baldintza onetan jo nahi izaten dute, baina, era berean, ez dute diru askorik eskatzen, helburua ez delako irabaztea. Guk ere hala egiten genuen, eta oraingo taldeek ere hala egin behar dute. Eskatzen den dirua, hala ere, filtro batekin alderatzen dut nik. Betagarrik 1.000 euro eskatuko balitu, astebururo-astebururo joko luke; orain, ordea, gu gara horrenbeste jo nahi ez dugunak, eta igo dugu kontzertuaren prezioa. Hori egitearekin batera, jakitun gara askoz gutxiago joko dugula. Denborak eraman gaitu erabaki horiek hartzera.

Betagarri taldeko kideak. Eskuinetik hirugarrena da Unai Lobo.

Nolakoa izan zen atzerrira bidaiatu zenuten aldia?

Ederra izan zen. Kontzertuetako irabaziak banatu beharrean gorde egiten genituen orduan, eta eman zigun bidaia batzuk egiteko aukera. Japonia, Europa, Amerika… Esperientzia horiek musikalki baino gehiago pertsonalki izan ziren aberasgarriak.

Nola ikusten duzu gaur egungo musikagintza?

Osasun onean dagoela iruditzen zait; talde ugari dago. Disko bat grabatzeko, gainera, inoiz baino baliabide gehiago dituzte. Guk lehenengo maketa grabatu genuenean, inork ez zuen estudiorik lokalean edo lokaletik gertu. Orain interes apur bat duenak lehen baino errazago eskura ditzake grabaketetarako beharrezko tresnak. Eta eskerrak horri.

Talde horiek badute tokirik agertokietan?

Bai, badute. Kontzertu motak ari dira aldatzen. Esan nahi dut: ohitu gara kontzertu bat ikusteko sarrera ez ordaintzera, eta hala, puntako taldeek jotzen zuten herriko jaietan, sarrerarik ordaindu gabe edo kopuru txiki bat ordainduta. Udalek, ordea, ez dute dirua sobera, eta talde handien kontzertuak baliteke horregatik jaistea. Joera hori aldatzen ari da, eta laster ia kontzertu guztiak ordainduko ditugu, ikusi nahi baditugu. Halere, Euskal Herrian mantso ari da aldatzen joera hori.

Bide horrek indarra hartuko duela uste duzu?

Musika taldeen emanaldiak sarrera ordainduta ikusi behar ditugula pentsatzen dut. Talde bakar baten kontzertua hamar euro kostatzea prezio duina da.