Aria taldea, Marina Landa buru dela, zuzeneko emanaldi batean. IÑIGO BLANCO

Lanaren izenburuak mezu argia ematen du. Zer dago atzean?

Aurrera begiratzearen ideia edo horretarako beharra. Sei kantuek josten duten haria da etorkizunari heltzeko prest egotea eta parean dugunari irmo begiratzea. Batzuetan beste norbaiti begiratzen diogu, baina askotan geure burua da ispiluan ikusten duguna. Gure bizitzaren jabe izateko ausardia izateak, finean horrek ematen dio zentzua diskoari.

Lehen diskoarekin alderatuta, lan honek pop, pop-rock eta elektro-pop nahasketa sendoagoa du. Zeintzuk izan dira zuen bilakaeraren gakoak?

Aria taldea sortzeko erabakia hartu nuenean, Euskal Herria eta Sizilia artean bizi nintzen. Garai horretan Iñaki Ortegorekin jotzen hasi nintzen, eta ikusi genuen elkarrekin proiektu bat egin genezakeela. Bi urte dira dagoeneko lehen lana kaleratu genuela, eta taldea aldatu egin da, eboluzio handia izan dugu. Disko hau ere horren emaitza da, nolabait, buru askoren artean eraikitakoa: taldeko kideen ekarpenak, Oriol Floresen ekoizpena eta Beñat Igerabideren nahasketa hor daude. Denok hartu dugu parte, eta askoz pentsatuagoa eta metodikoagoa izan da prozesua.

Abesti bakoitzak bizipen edo egoera bat jorratzen du: beldurra, onarpena, eraldaketa… Zer dela eta erabaki zenuen gai horiei tartea ematea?

Kanta bakoitzak bere mezua du, eta batzuk oso pertsonalak dira. Nik bizi izan ditudan egoerak dira, baina konturatzen naiz ez direla bakarrik neureak, kolektiboak ere badirela. Pertsonalak eta politikoak elkar ukitzen dutelako.

Kantuetan nabari da askapen pertsonala eta indar indibiduala kolektibo bihurtzeko gogoa duzula. Diskoa terapia modura ere bizi izan duzu?

Niretzat, musika terapeutikoa da, baina, aldi berean, ez da. Nire arazoak nolabait prozesu baten parte bihurtzen direnean eta horrek barrenak nahasten dizkidanean abesti bat ateratzen bada eta, gainera, harro sentiarazten nauen abesti bat baldin bada, bi gauza sorrarazten dizkit: alde batetik, pentsatzea bizipen horri, atsegina izan ez bada ere, zerbait positiboa atera dakiokeela; eta, bestetik, konturatzen naiz niretzat terapeutikoa dela agian ozen esan ezin ditzakedan gauzak idaztea, eta, hain zuzen, lehen esatera ausartzen ez nintzen gauza batzuk daude disko honetan. Niretzat, ziklo baten itxiera eta nolabaiteko barne bakea izan da hori.

“Kanta bakoitzak bere mezua du, eta batzuk oso pertsonalak dira. Nik bizi izan ditudan egoerak dira, baina konturatzen naiz ez direla bakarrik neureak, kolektiboak ere badirela”

Banoa kantan indarkeria matxista jasaten duen emakume baten istorioa kontatu duzu. Zergatik sentitu zenuen halako istorio bat musikara eramateko beharra?

Kanta idatzi nuenean kontzientzia hartu nuen zenbat feminizidio zeuden, zenbat salaketa, zenbat emakumek jasaten dituzten tratu txarrak eta zenbatek ez duten salatzen… Erabat errotua dago indarkeria matxista gure gizartean, eta ezinbestekoa iruditzen zait musikatik ere hori lantzea. Gu talde txikia gara, baina gure ekarpena egin nahi dugu.

Il dolce far niente abestiak produktibitatearen logikari kritika egiten dio.

Abesti hori etengabeko gogorarazpen bat da neure buruari esateko ezin garela produktibitatean egunero eta une oro murgilduta egon. Ni ere ikasten ari naiz ezer ez egiteaz gozatzen, nahiz eta oraindik kosta egiten zaidan.

Zeintzuk izan dira lan honetarako erabili dituzun musika erreferentziak?

Ez dugu estilo jakinik nahita bilatu; gustuko ditugun eta gure bizitzan esanguratsuak izan diren kantek markatu dute bidea. Pop britainiarra garrantzitsua izan zen nire haurtzaroan eta nerabezaroan, eta pop italiarra Sizilian bizi izan nintzen garaikoa da. Lehen diskoan handiagoa zen eragin hori; oraingoan sotilagoa da. Baina italierak soinu, errima eta kadentzia propioak ditu, eta sortzeko eta jolasteko leiho bat irekitzen dit.

Soinua lantzean, nola aritu zarete Oriol Flores, Beñat Igerabide eta gainontzeko taldeko kideekin? Nolakoa izan da sormen prozesua?

Oso polita. Lehenik, nik kantak eraman dizkiot taldeari; gero, Oriol Floresen ekoizpen lanarekin forma berriak bilatu ditugu; eta, ondoren, Igerabidek nahasketari bere ekarpena egin dio. Trukaketa aberasgarria izan da. Denok ikasi dugu, kolore berriak eta aukera berriak esploratuz.

“Ez dut inoiz beldur eszenikorik izan, baina bai zalantza handiak. Askotan sentitu naiz txiki, edo, nola esan… oholtzan egoteko eskubiderik gabe. Inpostorearen sindromea oso presente egon da urte luzez”

Zure letrak oso narratiboak eta sinbolikoak dira. Nola idazten duzu?

Batzuetan idazten dut koadernoa hartuta, eta neure buruari esanez: “Gaur zerbait idatzi nahi dut”. Eta batzuetan hortik zerbait ateratzen da, eta besteetan ez. Trenean, autobusean, dutxan, garbitu bitartean, eguneroko momentu batean melodia bat datorkit burua, eta, hori gertatzen denean, miraria edo inspirazioa balitz bezala, saiatzen naiz sakelakoarekin grabatzen eta gero lanketa egiten. Azkenaldian, pianoarekin konposatzen hasi naiz, baina, oro har, gitarra dut konposatzeko tresna.

Abesti askotan, zaurgarritasuna eta ausardia batera agertzen dira. Publikoaren aurrean zaurgarritasun hori erakustea zaila egiten zaizu?

Ez dut inoiz beldur eszenikorik izan, baina bai zalantza handiak. Askotan sentitu naiz txiki, edo, nola esan… oholtzan egoteko eskubiderik gabe. Inpostorearen sindromea oso presente egon da urte luzez. Baina konturatu naiz honek egiten nauela zoriontsu, eta zaurgarritasun horrek indarra ere eman diezadakeela. Taldearen babesa funtsezkoa izan da. Orain badakit nire ahotsa eta nire istorioak erakuts daitezkeela, eta hori pribilegio bat da.

Nola dago Aria taldea?

Urdin argitaratu genuenetik bi urte pasatu dira, eta, tarte horretan, nik doktoretza amaitu nuen, taldearekin zuzeneko asko egin ditugu, eta asko ikasi dugu. Orain begirada zabalagoarekin sortzen dut. Talde gisa ere indartu gara, eta parte hartu duten guztien ekarpenak gure soinuaren parte dira. Hori dena sumatzen da Aurrera begira diskoan.

Zer aurkituko du Ariaren zuzenekora doanak?

Gure zuzenekoak kantuen arabera aldatzen dira. Hasiera lasaiagoak izan ohi dira, eta pixkanaka energia hartzen dute. Poparen eta pop-rockaren artean mugitzen gara. Jendea dantzan jartzea ez da beti erraza Euskal Herrian, baina askotan lortzen dugu.

//www.youtube.com/watch?v=IiYOSlu1JVc

Musikarekin txikitatik izan du harremana Maddi Etxeberriak (Lizarra, Nafarroa, 1998) —Maddi du izen artistikoa—: gitarra eta biolin ikasketak eginak ditu, ama musikako irakasle izateak ere bide hori erraztu dio, eta betidanik izan ditu gustuko idaztea eta abestea. Koronabirusaren pandemia iritsi arte, baina, ez zuen sumatu barruko tristura eta ezinegona abestien bitartez kanporatzeko beharra. Itxialdiaren garai ilunek barruan sorrarazi zizkioten emozioak azaleratzeko premia sentitu zuen musikariak, eta bere burua ulertzeko ahalegin horretan hasi zen bere kantu propioak sortzen. Ereindakoaren emaitza iazko azaroan loratu zen: Amaitasuna, zazpi kantuz osatutako diskoa; Etxeberriaren estreinako lana da.

Maddi Etxeberriak lehen lana kaleratu du: Amaitasuna. SAMUEL SANCHEZ-GUARDAMINO

Musikariak kontatu duenez, iritsi zen une bat non erabaki zuen musika, hitzak eta ahotsa bidaide hartuta atera nahi zuela bere baitan aspaldi presente zegoen tristura eta itolarria. “Musikak lagunduta hitz egin nahi nuen, neure burua ulertzeko modua delako”. Maitasuna, maitasunaren amaiera, heriotza eta dolua ardatz hartuta hainbat kanta sortu zituen, horietako zazpirekin diskoa grabatu zuen, eta Amaitasuna izenburua jarri zion lanari. “Maitasunaren amaierari eta amaieraren maitasunari” kantatu nahi izan diola azaldu du musikariak.

Azken bost urteetan bere inguruan izandako heriotzek lehen lerroan jarri dizkiote dolua eta absentzia, eta horrek emozioz josi ditu bere abestien hitzak zein doinuak: “Heriotzak bere baitan izan dezakeelako maitasun handia, eta maitasunak, aldi berean, amaiera asko bere barnean”.

Abestien hitzak eta Etxeberriaren ahots lirikoa dira lanaren protagonista, baina haiek adina garrantzia dute gitarra akustikoak eta doinu elektroniko sotilek. Hain justu, bi giro horien artean mugitzen dira abestiak: akustikoagoak dira Korapilo, Sutu eta Hitzgutxiago abestiak, eta elektronikoagoak Ikusi al duzu, Nola, Gorputzean eta Izar.

“Heriotzak bere baitan izan dezake maitasun handia, eta maitasunak, aldi berean, amaiera asko bere barnean”

MADDI ETXEBERRIA / Musikaria

Autoekoitzitako diskoa da, eta Kantabria (Espainia) eta Iruñe artean grabatuta dago Yoel Molina eta Julen Urzaizen laguntzarekin: lehenak nahasketan eta masterizazioan esku hartu du; bigarrenak, berriz, gitarra hutsezko abestiak elektronikara egokitu ditu, Etxeberriak islatu nahi zuen emozioari “leial” eutsiz betiere. Musikaria gustura dago emaitzarekin: “Sonoritatea nirea da, baina haien esku hartzea ezinbestekoa izan da azken emaitzan”. Felix Etxeberria neba izan du kolaboratzaile —tronpeta jo du— eta Ane Alvarez de Eulatek diseinatu du diskoaren azala.

Kontakizun pertsonal eta existentzialak harilkatuta ondu ditu abestiak. Korapilo izan zen sortu zuen lehen abestia, lagun batekin partekatutako bizipenetatik abiatuta. 2021ean idatzi zuen, Madrilen bizi zenean, eta laguna eta bera animoz oso apal zeudenean. “Garai hartan inguratzen gintuen giroa zamatsua zen, tristea, grisa… eta elkar animatzen saiatu arren, ez genuen lortzen. Giro triste hura esperantza bilakatzeko asmoz sortu nuen kanta”. Hitz gutxiago abestia, berriz, 2023ko hondarrean konposatu zuen, eta maitasun erromantiko baten etsipenetik sortua da.

Gordina da Gorputzean abestia: “Ez naiz gorputz bat/ nahiago raja nazazun/ Larri ta sendo larru ta azal honek arantza gehio/ sortu dit larrosak eman baino”. Musikariak bere gorputzarekin izan duen gatazkaren isla da kanta, itxuraren zama eta norberaren irudiarekin adiskidetzeko borrokaren erakusle. Sutu abestia da zazpiren artean akustikoena, eta, akaso, Etxeberriaren musika ibilbidearen erroekin hobekien identifikatzen dena. “Ni zer naizen islatzen du”.

Doinu elektronikoekin esperimentatzen

Nahiz eta kanta denak gitarraz lagunduta konposatu dituen, doinu elektronikoek pisu handia dute diskoan. Gitarra akustikoa da oinarria, baina soinu elektronikoek sortzen duten giro zabal eta onirikoa oso presente dago. Musikariak aitortu du elektronika “maite” duela, eta esperimentazioaren bidean “trantsizio” antzeko bat egiten ari dela. Zuzenekoetara ere eraman nahi du giro desberdin hori, eta efektu anitzeko pedal bat erabiltzen hasi da.

“Tristuraren korapiloa askatzeko saiakera bat da, amaiera maitasun bihurtzeko ahalegin bat”

MADDI ETXEBERRIA / Musikaria

Ariketa emozional eta poetikoa da Amaitasuna. “Tristuraren korapiloa askatzeko saiakera bat da, amaiera maitasun bihurtzeko ahalegin bat”, Etxeberriaren esanetan. Eta entzulearentzat sosegurako eta introspekziorako gonbita bat ere bada, kantak “barne begirada batetik sortutakoak direlako, eta halako lasaitasun bat transmititzen dutelako”.

Etxeberria pozik dago diskoak izan duen harrerarekin, eta bereziki eskertua dago Lizarran jaso duen berotasunagatik: “Bereziki hunkigarria izan da euskararen presentzia oraindik apala den herri batean halako harrera izatea”, aitortu du.

//www.youtube.com/watch?v=NzdgHipbz-o

Lidia Insaustik eta Mikel Unzurrunzaga Schmitz ‘Makala’-k osatzen dute Arima Soul. GALDER IZAGIRRE

Lehenengo estudioko lanarekin alderatuta, jauzi edo aldaketa bat dago bigarrenean. Aurreneko diskoan 50eko, 60ko eta 70eko hamarkadetako musika beltzaren doinuetatik edan zuten, eta orain 80ko eta 90eko musika funk, disko eta popetik, nabarmenki. Hala, soul-funk erritmo klasikoetatik urrundu, eta dantzagarriagoak diren doinuetara gerturatu da taldea. Musikaren erritmoan mugitzeko eta mugiarazteko premia zutela azaldu du Makala baxu jotzaileak: “Lehen diskoa pandemian egin genuenean ia eserita egotera kondenatuta geunden, aldakak eta ipurdiak eserita baino ezin genituen mugitu. Baina orain gozatu eta gozarazi egin nahi dugu; dantza egin, lotsak eta beldurrak gainetik kendu eta musikarekin gozatzeko gonbita egin nahi diogu jendeari”.

“Gaua izaten da dantzarako une magikoena”. Preseski gauari egin dizkiote hainbat “keinu” diskoan. Insaustik azaldu duenez, gaua da lanaren “ardatza”, diskoaren azala eta mamia aldez alde zeharkatzen duen inspirazio iturria. “Disko-funk soinuak mahai gainean jarri ditugu, gauaren misterioarekin eta magiarekin jantzita”. Diskoari izena ematen dion abesti bat ere egin dute —”galaxiara bidaiatzeko une egokia” iradokitzen duena, Insaustiren esanetan—, eta Txarly Brown arte diseinatzaileak azaleko irudirako egin dituen orbitak eta sateliteak ere ideia beraren bueltakoak dira.

Euskal Herria eta Katalunia eskutik

Zortzi kanta dira denera, horietako zazpi euskaraz eta bat gazteleraz. Zarautzen (Gipuzkoa) grabatu dute diskoa, Noisestudioan, kolaboratzaile ugariren parte hartzearekin. Lalo Lopez arduratu da ekoizpenaz, Bartzelonako Fundacion Tony Manero taldeko gidari izandakoa, eta Nacion Funk kolektiboko kidea: “Argi genuen berarekin lan egin nahi genuela”, aitortu du Makalak. Musika afro-amerikarrean eskarmentu handia du Lopezek, eta “pasio handia” jarri du Arima Soulen proiektuan, Insaustik gaineratu duenez.

“Orain gozatu eta gozarazi egin nahi dugu; dantza egin, lotsak eta beldurrak gainetik kendu eta musikarekin gozatzeko gonbita egin nahi diogu jendeari”

MIKEL UNZURRUNZAGA ‘MAKALA’ / Baxu jotzailea

Lopezen arrastoa aise sumatu da diskoak transmititzen duen giroan, Arima Souleko kantariaren ustez: “Lopezen ekoizpena ezinbestekoa izan da nahi genuen galaxia berri honetara iristeko”. Hark idatzitako kanta bat ere sartu dute diskoan: Despedida. Gazteleraz kantatutako abesti bakarra da. Hasiera batean, Lopezek bere proiekturako erabili behar zuen, baina Insaustik abestea aproposago ikusi zuen ekoizleak, eta gustura hartu zuen erronka taldeak. Jatorrizko hizkuntzan abestearen alde egin zuten: “Berak sortua bazen, gazteleraz kantatzea egokiagoa zela iruditu zitzaigun, eta oso pozik gaude emaitzarekin”, esplikatu du Makalak.

Euskal Herriaren eta Kataluniaren arteko “konexioa” hainbat kolaboratzaileren izenetan ikus daiteke. Oinatzak abestian Lide Hernandok esku hartu du, eta Zentzuz eta Denbora kantetan, berriz, Bilboko The Cherry Boppers taldeko Mikel Pirisek eta Urtzi Martinek haize instrumentuak jo dituzte —tronpeta eta saxoa—. Bartzelonako zenbait “lagun” musikari ere aritu dira grabazio prozesuan; esaterako, Bartzelonako Nacion Funk estudioko Miguelito Superrestarrek egin ditu nahasketa lanak. Jon Caffery soinu ingeniari britainiarrak masterizatu du diskoa Alemanian.

Hitzetan ere, laguntza aparta izan dute, Rakel Pardo Perez poetak idatzi baititu Denbora eta Arrakala kantuen hitzak. Adiskide dute Pardo, eta argi izan zuten harekin lan egin nahi zutela. Hausnarketaz eta minaz hitz egiten dute bi abestiek, eta, Insaustiren ustez, Pardoren hitzek “biziki eta eder” jasotzen dute kanten mezua. Baztango euskaran idatzita egoteak, gainera, “aberastu” egin ditu abestiok, Makalaren ustez.

“Iristen zaizkigun musikak eta influentziak gure erara elkartu, eta euskaraz abestu eta konposatzen jarraitu nahi dugu”

LIDIA INSAUSTI / Abeslaria

Madrilgo Subterfuge Records diskoetxe ezagunaren Musica Para Un Guateque Sideral azpi-zigiluarekin kaleratu dute lana. 35 urtean diskoetxeak euskaraz argitaratu duen aurreneko proiektua da Arima Soulena, eta “oso pozgarria” dela onartu du Makalak.

Kasualitate baten ondorio izan da Espainiako zigiluak euren lana argitara ematea. “Serendipia hutsa izan zen”, kontatu du Makalak. Izan ere, Carlos Galan diskoetxearen arduradunak Zarautzen (Gipuzkoa) igarotzen ditu udak, han ezagutu zituen Makala eta Insausti, eta haien kontzertu bat ikustera joan zenean “txundituta” geratu zen abeslariaren ahotsarekin. Bigarren lana zigiluarekin argitaratzeko proposamena berehala iritsi zitzaien. Insaustik uste du diskoetxearekin lan egitea erakusleiho “aparta” izango dela euskal kultura Euskal Herriko mugetatik at zabaltzeko.

Proiektua martxan jarri zutenetik ibilbide “gozoa” egin dutela azpimarratu du abeslariak, eta bide beretik jarraitu nahi dute: “Iristen zaizkigun musikak eta influentziak gure erara elkartu, eta euskaraz abestu eta konposatzen jarraitu nahi dugu”. Agenda betea du taldeak: Tolosako 3 tabernan (Gipuzkoa) aritu ziren hilaren 25ean; Bilboko Bizkaia aretoan ariko dira maiatzaren 29an, eta Baionan, Kalostrapen, maiatzaren 31n .

//www.youtube.com/watch?v=ndXKops0-UI

Andoni Barinaga-Rementeria, Iñigo Guemes eta Jon Fernandez Txopet taldeko kideak. MONIKA DEL VALLE/ FOKU

Bilboko Santutxu auzoko hirukotea da Txopet. Aurretik beste musika talde batzuetan ibilitakoak dira Jon Fernandez gitarra jotzaile eta abeslaria (Bilbo, 1995), Andoni Barinaga-Rementeria bateria jotzailea (Bilbo, 1996) eta Iñigo Gueñes baxu jotzailea (Bilbo, 1994), baina bestelako musika estilo bat esperimentatzeko asmoz elkartu ziren 2021ean. Proiektua “pretentsio gutxirekin” abiatu zuten, entsegu lokalean jo eta denbora pasatzeko asmo bakarrarekin, baina ingurukoengan sortutako harrera onak hauspoa eman zien aurrera jarraitzeko, kantak grabatzeko eta kontzertuak ematen hasteko. “Gu geu ere gustura sentitzen ginen, egiten genuenak erabat betetzen gintuela ikusi genuen, barru-barrutik ateratzen zitzaigulako eta lehen aldiz ginelako gu geu %100ean”.

Mugarria 2022ak ezarri zuen. Bilboko Udalaren VillaSound jaialdia eta Gaztea maketa lehiaketa irabazi zituzten urte berean, eta horri esker, uztailean, BBK Live jaialdian jo zuten. Handik aurrera, ia ohartu gabe sartu ziren kontzertuen zirkuituan, eta ia konturatu gabe kaleratu zuten lehen lana. Barinaga-Rementeriak onartu du gorakada azkar horrek “bertigoa” ematen diela, baina gustura hartzen den bertigoa ere badela, egindako lanaren aitortza ere badelako. Hala ere, apal egiten diote so bizi dutenari, oinak lurrean: “Aurreko batean, kontzertu batean ohartu ginen jendeak gure abestiak dakizkiela, eta shock antzeko bat sentitu genuen, ez baitugu inoiz halakorik bizi”.

Hainbat genero eta musika estilo ulertzeko nahasketa bat da Nahiz eta jausi lana. Zortzi kantak osatzen dute diskoa: pop melodiak oinarri hartuta ondu dituzte, baxua, gitarra eta bateria modu orekatuan uztartuta eta oso bestelako emaitza bat sortuta. Berezko estiloa bilatu dute: “Pop musikatik zerbait gogorragoa edo zikinagoa sortu dugu”.

Beldurrik gabe aritzea eta esperimentazioa dira Txopeten marka, eta autotunea gupidarik gabe erabiltzea da horren adibide. Ahots efektu hori naturaltasunez erabili dute diskoan, Barinaga-Rementeriak kontatu duenez: “Autotune pedal batekin agertu zen behin Jon entsegu gelara, eta ‘Hau erabiltzen badugu, zer gertatuko litzateke?’, bota zigun. Erabiltzen hasi ginenean, arraro egiten zitzaigun, baina azkenean gustatu egin zitzaigun. Zergatik ez erabili?”. Horrela, kanta ia gehienetan erabili dute ahots prozesatua: “Abestietatik autotunea kentzeko proba egin genuen, baina zerbait falta zutela iruditu zitzaigun, eta erabaki genuen ia beti erabiltzea”. Propio egindako hautua izan da, esperimentatzeko batez ere. “Delay efektua normaltasunez erabili dugun moduan baliatu dugu ahotsa moldatzeko audio prozesadorea”.

Zaramaren arrastoa

Zenbait musika estilo eta joerak dute eragina Txopet taldeko kideengan, eta, Euskal Herriko musika taldeei dagokienez, batez ere Belako taldeak utzi die arrastoa. Ez da bakarra, ordea. Abesti batzuen doinuek —Aiztoa erakutsi kantarenak bereziki— Zarama musika taldea gogorarazten dute. Hala ere, Barinaga-Rementeriak azaldu du ez dela nahita bilatutako soinua: “Guk ez dugu Zarama asko entzun, baina egia da etxean gure gurasoek Zarama, Itoiz eta Hertzainak taldeak entzuten zituztela. Beraz, inkontzienteki gugan utzi dute arrastoa”.

Diskoa osatzen duten kantuak bi saiotan grabatu zituzten, eta, batetik bestera, lau hilabete igaro ziren. Denbora hori funtsezkoa izan zen zuzeneko musika garatzeko eta taldekideen musika estilo desberdinen arteko oreka bilatzeko. Grabazioen arteko tarte horrek eragina izan du kanten ordenan ere: taldeak sortutako lehenengo kantuetako batek irekitzen du diskoa, Denbora urtuta-k, eta konposatu zuten azken abestia da bigarren kanta, Aiztoa erakutsi.

Urtzi Iza arduratu da proiektua ekoizteaz eta forma ematen laguntzeaz. Zuzenekoetan teknikari gisa ere ibili da. Diskoa Eten Espazio Sonoron ekoitzi dute: kantak han grabatzeaz gain, konposatu eta garatu ere egin dituzte. Soinu propioaren bilaketan ezinbestekoa izan da estudioa.

Durangoko Azokan aurkeztu zuen talde bilbotarrak lehen aldiz diskoa, eta ordutik etengabe ari da zuzenekoak ematen. Aurten Azkena Rock jaialdian joko dute, ekainean: “Gu bezalako talde txiki batentzat esperientzia handia da”. Badute gogoa Euskal Herritik at ere kontzertuak emateko, baina presarik gabe: “Oraina asimilatzen ari gara”.

//www.youtube.com/watch?v=xjd38A6svzk

Guztira, 51 talde aurkeztu ziren lehiaketara, eta horietatik berrogei onartu dituzte. Epaimahaiak «aski zaila» izango du irabazlea hautatzea, lanak kalitate «oso handikoak» baitira. Herri Urratsen zuzenean jotzeko aukera izango du talde irabazleak.