Azken garraxia

Aurpegirik ez duen izaki bat azaldu da nire ondoan
ulertu ezin diren milaka soinu nahasien atzean

Zementuzko begirada zurbil baten gainetik inposatu den erraldoia
Infernua eraiki duen distopiaren jainko bakarra

Ziega bihurtu den etxean nonbait galdu dira irribarreak negar samina nagusi den garaian azken asperenaren beldurra

Erahildutako guztien garraxia egin dugu gure
izenak eta izanak sekula ahaztu gabe.