Gatibu taldeak kontzertua eskainiko du Foruen plazan, 22:30ean, bere agur-biraren baitan. Rock euskalduneko talde esanguratsuenetako bat da Gatibu, 25 urteko ibilbidea bete duena, eta abenduan emango duen azken agurra baino lehen eskainiko du kontzertua. Bere zuzenekoa festa hauetako une hunkigarrienetako bat izango da, ‘EH Distopikala’ izeneko azken diskoan oinarrituta, rocketik haratago doazen soinu berriekin.

Antzera esan dezaket nik ere: ez da Mikel Laboa interesatzen zaidana, (Zumetak eraikitako) bere irudia baizik.

Josu Zabalak esana da: portadetan Euskal Herrian seguru aski izan da fenomeno harrigarria, eta bakarra munduan, zera, Laboaren portadak eta Jose Luis Zumetaren lanak. Lehenengo LP bikoitzetik Zumetak egin zizkion portada guztiak, eta hori iruditzen zait bilduma ikaragarri bat non artea kanpotik eta barrutik agertzen den.

Baina Zumetak ez zizkion portadak (bakarrik) egin, irudia baizik. Laboaren erretratuak dira asko:

6 diskoko Laboa erdibitua,

 12 diskoko txapel hegalaria,

Xoriek 17 diskoko ziklope txapelduna.

Gure iruditerian, gure irudimenean eta gure irudipenean, bere musikak bezainbestekoa ez dakit, baina bere irudiak ere badu tokia.

Bat-Hiru aipatzen du jende askok azal berezien artean: koloreen bizia, anabasa, beltzaren indarra, materiaren presentzia; irudi ausarta bere garairako (eta gaur?).

Nik, izango da txikitako oroitzapenagatik ere, beti izan dut maiteagoa, eta badakit gustua ez dela inportantea, Lau-Bost martzianoa. Buruz nekien zein kantu zetorren hurrena, edo bihotzez, frantsesez bezala.

IGOH batek (Identifikatu Gabeko Ontzi Hegalari batek) Mikel Laboa idatzi du zeruan, eta uretatik, Ness lakuko uretatik nola, izaki misteriotsu eta mitiko batek lepoa luzatu eta burua atera du, eta zer gertatzen den begira dago. Desertu bat da mundua, hondarretan idatzita dago Lau Bost, eta harri txiki bat da Zumeta.

1980an gertatu zen hau. Handik urte askotara, beste leku batean azaldu zen izaki misteriotsu hori.

Akauzazte taldearen ‘Akauzazte Danok’ diskoaren azala.

* 2014ko irailaren 25ean argitaratutako artikulua.

Anari, taldeko kideak eta beste adiskide batzuk. / emezeta

Anarik ohiko musikariak izan ditu bidelagun: Xabier Olazabal Drake (baxua), Borja Iglesias (gitarra), Mikel Abrego (bateria). Horiez gain, Karlos Osinaga Txap eta Jabi Manterola Lisaböko kideek, Mariano Hurtadok (Inoren Ero Ni) eta Joaquin Pascualek (Surfin’ Bichos, Mecromina) parte hartu dute grabaketan.

Maiatzaren bigarren erdian eskainiko ditu Anarik lehen zuzeneko kontzertuak.

Honako hauek dira lehen kontzertuak:

Maiatzaren 21ean: Bilboko Kafe Antzokian (+Moby Dick).
Maiatzaren 23an: Donostiako Intxaurrondo Kultur Etxean (+Moby Dick).
Maiatzaren 28an: Gasteizko Jimmy Jazz aretoan.
Maiatzaren 30ean: Azkoitiko Mataderoan.
Ekainaren 4ean: Iruñeko Kafe Antzokian.

Fernando Saunders, Jonan Ordorika eta Lou Reed.

Reeden omenezko disko bat prestatzeari ekiten dion edonork ondoan nahiko lukeen luxuzko konplize bat izan du Ordorikak, Fernando Saunders baxu jotzailea, Lou Reedekin hainbat diskotan eta zuzenekoetan aritutako musikaria hain zuzen. Bien artean dagoen urteetako adiskidetasunari esker gertatu ahal izan da. Lou Reeden taldekide gisa Donostiako Kursaalen eskainitako kontzertu baten ostean elkar ezagutu zuten, 2000. urtean, eta geroztik Euskal Herrira bakarka zein Reedekin jotzera itzuli den aldiro Ordorikaren Azkarateko estudio-etxera bisita egin du Saundersek. Horietako batean Lou Reed bera izan zen, 2006ko ekainean. Estudioa ezagutu ondoren, Ordorikaren etxean bertan lotan geratu zen, eta hurrengo egunean Tolosan bazkaldu zuen Saunders, Jonan eta Ruper Ordorikarekin. Ingurua ez ezik, Beteluko mamia ere izugarri gustatu zitzaion nonbait kantari estatubatuarrari, diskoko liburuxkaren kontrazalak gogorarazten duenez.

Jose Ordorikak egin du diskoaren azala.

Fernando Saundersek baxua jo du kantu gehienetan, eta horretaz gain, AEBetako beste hainbat musikari proiektura erakartzea lortu du: Mike Rathke (gitarra), Jane Scarpantoni (biolontxeloa), Dalibor Mraz (bateria), Pete Min (gitarra), Oliver Lee (gitarra), Adam Armstrong (bateria), Duke McVinnie (gitarra)… Haiekin batera, Euskal Herriko izen ezagunak ageri dira kredituetan: Arkaitz Miner, Rafa Rueda, Javi Pez, Iñigo Muguruza, Joseba Tapia, Xabier Leturia, Txus Aranburu, Karlos Aranzegi… Saundersekin batera, Paco Loco musikari eta soinu teknikari espainiarra izan da Jonan Ordorikaren beste laguntzaile nagusia proiektuan. Hainbat kantutan hartu du parte Paco Locok, eta ekoizpen lanak egin ditu Saunders eta Ordorikarekin batera.

Lou Reed eta Ruper Ordorika, Tolosan, 2006. urtean. (Imanol Garcia)

Kantuen hautaketa Jonan Ordorikak egin du, eta bakoitzari egokitu dio kantari bat. Honako hau da kantu eta kantarien zerrenda:

• Romeo had Juliette (Ruper Ordorika): New York diskoa irekitzen duen kantuak ematen dio hasiera omenaldiari. Ruper Ordorikari ezin hobeto datorkion kantua da eta jatorrizkoari jarraitzen dion bertsioa egin du oñatiarrak. Hain zuzen, jatorrizkoa grabatu zuen gitarristak, Mike Rathkek, parte hartu du moldaketa honetan. Oliver Lee, Dalibor Mraz, Saunders eta Arkaitz Minerrek laguntzen diote.
• Walk on the Wild Side (Andoni Basterretxea): Lou Reeden kanturik ezagunenaren irakurketa pertsonala egiteaz arduratu dira Javi Pez eta Saunders. Haienak dira moldaketak eta programazioak —jatorrizkoa belztu egin dutela esan daiteke—, eta Andoni Basterretxeak (Delirium Tremens) bere kantatzeko eraren xarma erantsi dio.
• Smalltown (Txuma Murugarren): Tapia eta Leturiaren azken formazioa (Txus Aranburu eta Arkaitz Minerrekin) berriz elkartu da diskoko moldaketarik harrigarriena —eta biribilenetakoa ere— ontzeko. Songs from Drella diskoko kantua herrixka batean girotu eta trikitiaren esparrura eraman dute.
• A Gift (Santi & Alvaro El Inquilino Comunista): Getxo Sound-aren talde ikurraren buruek Coney Island Baby diskoko klasiko bati heldu diote. Ahoskatze arazoak gorabehera, bertsio apal baina atsegina egin dute.
• The Blues Mask (Petti): gordina eta basa da, testuarekin bat eginez, Pettik Blue Mask diskoko kantuari emandako interpretazioa.
• I’ll Be Your Mirror (Maddi Oihenart): The Velvet Undergrounden lehen diskoko kantu mitikoari darion magia eta denboraz kanpoko izaera eraberritu du kantari zuberotarrak. Merituaren zati handi bat Rafa Ruedaren gitarrari zor zaio.
• Who Am I? (Gorka Urbizu): diskoko une gorenetako bat. The Raven diskoko kantu honen testu luze eta pertsonala —Lou Reeden “testamentua” da, Pedro Elias Igartuak promozio orrian dioenez— abesteko ahaleginari heldu dio Gorka Urbizuk, eta onik atera da tour de force horretatik. Zirraragarria.
• Real Good Time Together (Evaristo): Paco Loco eta La Pollako kantari ohiaren artean egosi dute diskoko bertsio rockanrollero eta freskoena.
• NYC Man (Gari): groove handia du Saundersen baxuak eta Txus Aranbururen rhodes teklatuak ehundutako koltxoiak, eta haren gainean oso dotore abestu du Garik.
• Sad Song (Anari): Berlin diskoa ixten duen kantuak osatzen du bertsio sorta —ondoren, Paco Locok sortutako instrumental laburrak ematen dio azkena diskoari—. Jatorrizkotik nabarmen urruntzen da Duke McVinniek ondutako bertsioa. Gitarrek, txeloak eta bateriak giro trinkoa saretzen dute, eta Anarik asmatzen du ahotsa bikoiztuz dagokion tentsioa adierazten.

https://soundcloud.com/akeita-management/walk-on-the-wild-side-andoni-delirium-tremens

Ekaitz Garate, Bartzelonako Euskal Etxeko kidea.

Aurrekoetan ez bezala, aurtengo ekitaldia Mercat de la Música Viva de Vic (MMVV) azokan aurkeztu duzue. Zer moduzko harrera izan du?
Eusko Jaurlaritzatik eta MMVV azokatik aurkezpena Vic-en egiteko proposamena heldu zitzaigun eta aurrerapauso interesgarria izan da guretzat. Katalunian dagoen azoka garrantzitsuena da, Kataluniako musikari eta ekoizlerik hoberenak biltzen dituelako batetik, eta euskal musikari tartea egiten diolako bestetik…

Aurkezpen hari esker zabalkunde gehiago izan duzue Bartzelonatik kanpo. Praktikan nabaritu al duzue?
Hamazazpi urte hauetako lanaren ondoren, MMVV azokan EH Sona aurkeztu ahal izatea erakusleiho garrantzitsua izan da. Uste baino jende gehiago gerturatu zen, ate asko zabaldu dizkigu eta, noski, urtero bezala aurkeztu izan bagenu lortuko ez genituzkeen inputak jaso ditugu dagoeneko!

Egitarauari dagokionez, aurreikusten al duzue etorkizunean Bartzelonako mugak hausteko aukera?
Momentuz ez dugu erabaki zehatzik hartu baina, Euskal Etxean orain arte egin dugun bezala, pausoz pauso hedatzen jarraitzea da gure asmoa. Euskal Herritik kanpo dagoen euskal musika jaialdirik handiena da EH Sona eta horregatik, kontu handiz joan behar dugu. Aurten sail berriak gehitu ditugu, eta datorren urtean aurtengoa sendotu eta Bartzelonako mugak hausteko aukerak aztertuko ditugu.

Zein dira bihar abiatuko den edizioak ekarriko dituen berrikuntzak?
Hasteko, orain arteko ekitaldiak aztertuta konturatu ginen familiei zuzendutako proposamenak falta zirela, eta haurrei zuzendutako TXO programa estreinatuko dugu. Bi tailer egingo ditugu, birziklatutako instrumentuena bata, eta Dj munduan murgiltzeko ikastaroa, bestea.

Haurrentzako kontzertu berezi bat ere antolatu duzue, oker ez banago.
Hasieran tailerrak egitea aurreikusi genuen bakarrik, baina azkenean kontzertu interesgarri bat lotu dugu. Dues Princeses Barbudes talde katalanak disko bat kaleratu du euskaraz eta bilduma berriaren estreinaldia egingo dute gurean.

Txikientzako ikastaroez aparte helduei zuzendutako beste bat ere antolatu duzue.
EH Sonako programazioa partaidetzaren bitartez dibertsifikatu nahi izan dugu eta tailerrak txertatzea erabaki dugu horretarako. Txikienek bi ikastaro izango dituzte eta Ainara LeGardonek musikari profesionalei zuzendutakoa eskainiko du. Modu horretan, ohiko kontzertuetatik harago, familiei eta musikari profesionalei zuzendutako espazioak sortu nahi ditugu.

“EH Sona lehiaketak eta Banden Lehiak bat egingo dute. Hemendik aurrera Banden Lehiaren saria izango da EH Sonan jotzea”

Azken urteetan arrakasta berezia izan duen EH Sona lehiaketa, aldiz, mantentzen duzue. Parte hartzeak goraka jarraitzen al du?
Lehiaketa urtetik urtera handituz doa, eta aurten errekorra gainditu dugu! Guztira, 31 taldek parte hartu dute eta emaitzarekin oso pozik gaude. Cesk Freixas eta Miquel Gil musikari katalanek osatu dute epaimahaia, eta azken momentura arte borrokan ibili dira irabazlea erabakitzeko.

Epaimahaia katalana izateak zein helburu du?
Zinemaldian jarraitzen ditugun irizpideak barneratu ditugu EH Sona lehiaketan. Orain arte musikarekin lotura zuten eta Bartzelonan bizi ziren euskaldun eta katalanen arteko bilera baten bitartez aukeratzen genuen irabazlea, baina aurten, musikariekiko distantzia mantentzeko asmoz, artista katalanen esku utzi dugu azken erabakia.

Azken urteetan bezala, saridunak – Kasernarat taldeak– EH Sonako kartelburuarekin —Zea Mays— Razzmatazz aretoan jotzeko aukera izango du. Hitzordurik arrakastatsuena al da hori?
Orain arte oso ongi funtzionatu du. Irabazleentzat sari polita da, sona gutxiago duten taldeek Estatuko aretorik garrantzitsuenetako batean jotzeko aukera izaten dutelako, eta ikuslearentzat ere erakargarria da. Lehiaketaren irabazlea ezagutzeko jakin-minak batetik, eta kartelburuak berez duen indarrak bestetik, jendetza erakartzen du.

Kasernarat taldeak irabazi du aurten EH Sona lehiaketa.

Aurreko edizioetako irabazleekin solastuta bereziki eskertzen dute EH Sonak eman zien bultzada.
Helburu horrekin sortu zen. Talde askorentzat, baliabide urritasunagatik, ezinezkoa litzateke beste modu batean Bartzelonako Razzmatazzen jotzea. Zoritxarrez, gaur egun oso zaila da Euskal Herriko mugak zeharkatzea eta, horregatik, gure apustua da zailagoa duten taldeei bultzada hori ematen jarraitzea.

Razzmatazz garrantzitsua den arren dagoeneko areto sare interesgarria hartzen du EH Sonak.
Batetik, betidanik borrokatu dugu Euskal Etxeko aretoaren balioa aldarrikatzeko, baina hortik kanpo Apolo, Razzmatazz, Harlem eta Tradicionàrius aretoetan kontzertuak egin ahal izatea bikaina da guretzat. Azken finean, talde bakoitzarentzat aretorik egokiena topatzea izan da gure betiko erronka, eta orain lortzen dugu. Estilo bakoitzaren arabera osatzen dugu programa osoa.

“Talde bakoitzarentzat aretorik egokiena topatzea izan da gure betiko erronka, eta orain lortzen dugu”

Bartzelonan bizi garen euskaldunok gustura hartzen dugu EH Sona, baina jendarte katalana erakartzeko erronka bete al duzue?
Zalantzarik gabe! Kontzertuaren arabera aldatu daiteke, baina badira publikoaren gehiengoa katalanek osatzen duten kontzertu asko eta asko. Izan ere, Euskal Etxearen zorionerako, EH Sonak jendarte katalana erakartzeko indar berezia du: bertakoek badakite hilabete eta erdiz euskal talde asko ezagutzeko aukera dagoela Bartzelonan eta jakin-minez gerturatzen dira…

Datorren urtera begira aldaketak izango ditu lehiaketak. Zer gertatuko da zehazki?
EH Sonaren eta Banden Lehiaren arteko elkarlana sustatuko dugu. Orain arteko edizioak aztertuta konturatu gara oso antzekoak ziren bi ekimen antolatzen genituela, eta iaz gainera, talde berak [Eskean Kristö] irabazi zuen han eta hemen. Horregatik, Azkue Fundazioarekin hitz egin ondoren erabaki dugu indarrak batzeko ordua iritsi dela.

Zuen lehiaketa desagertuko da orduan?
Ez, bi lehiaketek bat egingo dute. Orain arte talde berberek parte hartzen zuten bietan eta horregatik, lehiaketa bakarra egin eta sendotzeko asmoz, hemendik aurrera Banden Lehiaren saria izango da EH Sonan jotzea.

Bide batez, zuen eredua jarraituta, Euskadi Suena jaialdia antolatu dute aurten Madrilen lehen aldiz. Ohore bat izango da zuentzat, ezta?
Egia esan, udaberrian deitu ziguten Madrildik EH Sonaren eredua hartuta antzeko jaialdi bat egiteko baimena eskatuz. Guretzat pozgarria da han, New Yorken zein Caracasen, EH Sona eredu hartuta, antzeko ekimenak antolatzeko interesa pizten dela jakitea. Oso berri ona da euskal kulturarentzat: batetik, gure musikarekiko interesa dagoela esan nahi duelako, eta bestetik, kulturaren zabalkundea ziurtatzen dugulako horrela. Euskaldun ororentzat luxu bat da Euskal Herritik kanpo bizi eta euskal kultura gertuan edukitzea.

Lou Topetek zabalduko du EH Sona.

Zailtasunak zailtasun, kultura zigortuta dagoen momentuan, geroz eta indartsuago dago EH Sona…
Garai txarrak dira eta guretzat oso zaila da EH Sona aurrera ateratzea, Euskal Etxeak urtean zehar antolatzen dituen 150 ekitaldiak antolatzea zaila den bezala. Seguru asko, jaialdiaren arrakasta Euskal Etxeak ibilbide osoan zehar izan duen koherentzian datza. Duela 17 urte, lehen aldiz EH Sona antolatu zutenean asmoa hori baitzen, baliabide ekonomikoekin baino gehiago Euskal Etxean elkartu zen jendearen ilusioaren bitartez euskal kultura Katalunian zabaltzea. Aurrerantzean ere, krisiak jartzen dizkigun mugen gainetik, horrela jarraitu nahiko genuke: koherentzia horren baitan kuantitatiboki baino, kualitatiboki hazten.

Amaitzeko, Bartzelonan bereziki garestia da musika zirkuitua, eta zuek joera horretatik ihesi egiten duzue. Baina, nola?
EH Sona guztion eskura jartzea da gure erronka nagusia eta kontzertuetako sarrerak 30 eurotan salduko bagenitu ez genuke inor ekarriko. Prezioak ahalik eta baxuen jartzen saiatzen gara beti, eta aurten berrikuntza bat ere gehitu dugu: Euskal Etxeko kontzertuak sustatzeko asmoz, eta bazkideen fideltasuna saritzeko, batez ere, euskal musikaren prototipotik erabat aldentzen diren bost proposamen bildu ditugu 20 euroko bono baten truke. Interesa duenak, Mursego, Tania de Sousa, Goienetxe Anaiak, Revolutionary Brothers eta Balerdi Balerdi taldeen kontzertuak ikusi ahal izango ditu 20 euroren truke, kontzertu bakoitzeko edari bat barne.

Egitarau osoa ikusteko: http://www.ehsona.com

Arima Beltza taldeko kide ohiak bakarkako bigarren diskoa plazaratuko du laster, Hitz lauz (Gaztelupeko Hotsak). Jon & Sugramas kaleratu zuenetik igarotako lau urteotan Andrakan taldean eta Keu Agirretxearekin jotzen aritu da musikari elgoibartarra, baina oraingoan bere lanik “intimistena” aurkeztera doa.

Aurrekoan ez bezala, kantuaren arabera musikari ezberdinak erabili ditu Gurrutxagak. Horrela, Keu Agirretxeak, Mikel Lagunak (Aiumeen Basoa) eta Patxi Zabaletak (Arima Beltza, Andrakan) grabatu dituzte gitarra elektrikoak, Iñigo Gorritxategik (Lau Mono), Mikel Azkargortak (Merry May & The Muppets) eta Gorka Eskauriazak (Oskorri) baxuak, eta Gurrutxagak berak gitarra akustikoa, bateria eta ahosoinua jo ditu, abesteaz gain. Ingelesa baztertu eta kantu guztiak euskaraz grabatu ditu Gurrutxagak. Bluesaren eraginik baduen arren, rock disko bat dela aurreratu du Gaztelupeko Hotsak-ek.

Diskoaren aurrerapen gisa, “Denbora, bidea, zu eta ni” kantua entzun dezakezu hemen.

https://soundcloud.com/akeita-management/walk-on-the-wild-side-andoni-delirium-tremens

2. ADARROTS: Nahia egi bihurtzearen bidea (Egilea editore)
Ezkerraldean sortutako folk taldeak 10 urteko ibilbidea egin du eta hori ospatzeko CD-DVD bat kaleratuko du aurki. Diskoak 10 kantu bilduko ditu, eta DVDak berriz, 10 urteko ibilbidea azaltzen duen dokumentala jasoko du. Zuzeneko aurkezpenetan, dokumentalaren emanaldia eta kantuak tartekatuko ditu taldeak. Adarrotsek Mendebala jaialdiak antolaturiko maketa lehiaketa irabazi zuen 2009an eta horri esker Haizekadak (2009) lehen diskoa grabatu zuen. 2010an Eurofolk jaialdia estatu mailako kategorian irabazi zuen, eta 2012an bigarren diskoa plazaratu zuen: Zazpi ditut.

//www.youtube.com/watch?v=XXb5nO5Hhag

3. ANNE ETXEGOIEN: Ongi etorri (Elkar)
Euskal kantu herrikoien bertsioekin iaz Frantzian arrakasta komertzial itzela lortu zuen Donapaleuko abeslariaren kantu-bilduma argitaratuko du Elkar diskoetxeak azaroaren 7an. Etxegoienek Aizkoa abesbatzarekin grabaturiko bi diskoetako —Les Voix Basques (2013) eta Les Voix Basques: Berriz (2014)— zenbait kantu eta bi ale berri jasoko ditu Ongi etorri bildumak. Azaroaren 14an Donostiako Kursaaleko Ganbera aretoan abestuko du Etxegoienek.

//www.youtube.com/watch?v=HvJxSnYWdp0

4. EMON: Sua (Baga Biga)
Konfeti kolore disko arrakastatsuaren aurkezpen kontzertuak amaitu orduko, Mutrikuko AME estudioan sartu da Emon taldea bere hirugarren diskoa grabatzera Axular Arizmendirekin. Hainbat kolaboratzaile izango dira diskoan, besteak beste Selektah Kolektiboko kide izandako Iñigo Goikoetxeandia Wanka-rena. Manugaitz izenpean lehen diskoa grabatzen ari da Goikoetxeandia, AME estudioan bertan.

5. FLY SHIT: Barneko ahotsaren bila (Egilea editore)
Bergarako hardcore taldeak fabrikan du bere laugarren diskoa. Laukoteak kide aldaketa bat izan du, Iker Elortza Supercools taldeko kide ohiak hartu baitu Jon Ostolazaren lekua. Barneko ahotsaren bila Azpeitiko Elektrika Grabaketak estudioan grabatu du eta binilo eta cd formatuetan argitaratu eta banatuko du taldeak berak,  DDT Banaketak eta In My Heart Empire-rekin elkarlanean. Bigarren ahotsetan eta kantuen hitzetan taldearen inguruko lagunen kolaborazioa izan dute. Esaterako, Sestaoko Txirbilenea gaztetxeko kide Roberrek egin ditu Utopia laztantzen aurrerapen kantuaren hitzak. Hemen entzun dezakezu.

6. LEIHOTIKAN: Zuzenean Bonberenean (Gor)
Joan den larunbatean grabatu zuen Leihotikan-ek zuzeneko CD eta DVDa Tolosako Bonberenean. Hogei urteko ibilbidearen errepasoa egin zuen laukote nafarrak emanaldi horretan. Gau berezi horretan gertatutakoa azaroaren amaieran entzun ahal izango dugu.

Leihotikan, joan den larunbatean Bonberenean emandako kontzertuan. (Asier Musa)

7. JUAN MARI BELTRAN: Hots larretan (NO-CD Records)
Donostiako Musika Hamabostaldian estreinatu zuen Juan Mari Beltranek Hots larretan, Andoni Salamero poetarekin eta Kukai dantza taldearekin ondutako ikuskizuna. Horrela aurkeztu zuten: “hotsez, erritmoez, musikaz eta dantzez osatutako sinfonia ederra, gure inguruko txoko eta landetan sortutako soinu, doinu eta kantuetan oinarritzen dena”. San Telmo museoan taularatu ondoren, emanaldi hura disko batean jaso du Beltranek. Gaintzako borda batean Suso Saiz ekoizlearekin grabatu du “hotsen festa bat” izango den lana. Txalaparta, xirula, txistua, alboka, dultzaina, flautak… eta beste jo ditu Beltranek, eta ondoan izan ditu Ane Errege Belda (akordeoia), Pello Ramirez (biolontxeloa), Ander Barrenetxea (txalaparta, perkusioa, ahotsa, tronpa…) eta Gema Ines (gitarra, ahotsa, txalaparta).

8. GONTZAL MENDIBIL: Nire bihotzak zure begiak ditu (Elkar)
Zeberioko kantautorearen 14. diskoa izango da Nire bihotzak zure begiak ditu. Elkar diskoetxeak azaldu duenez, “hitzez nekez azaldu daitezkeen sentimenduak eta burutazioak azalerazi nahi ditu kantariak: bere barru-barruan iltzaturik dauden oroitzapenak, bizitzaren gorabehera gazi-gozoak, gizakumearen nondik-norakoa lur honetako pasadizoan, Euskal Herriari eskainitako hats maitekorraz bildurik”. Urriaren 30ean argitaratuko da Gontzal Mendibilen lan berria.

9. GOSARIAK: Gosariak (Jangura)
Joseba Sarrionandia, Gose, Iñigo Arregi eta Juan Luis Goikolea batu ditu Gosariak egitasmoak. Poesia, musika eta pintura. Disko huts bat baino gehiago, objektu artistiko bat da datozen asteetan aurkeztuko den Gosariak CD-liburua. Sarrionandiak beren-beregi egitasmo honetarako sortutako hitzei musika jarri die Gose hirukoteak, eta Arrasateko Juan Luis Goikolea eta Iñigo Arregi pintoreek forma eta kolorea eman diote obrari.

//www.youtube.com/watch?v=fspLczGjKH0

10. PATXUKO NICE: Toc, toc
Sergio Ordoñez Joxe Ripiau, The Solanos eta Esne Beltza taldeetako kide ohia buru duen taldea Patxuko Nice. Ordoñezekin batera, Jon Mari Beasain (Etzakit, Esne Beltza, Mal de Ojo…) eta Ernesto Villar gitarristek (& The Fans), Dafnis Linares baxu jotzaileak (& The Fans) eta Eneko Fernandez bateria jotzaileak (Luz de Putas) osatzen dute hainbat musika estilo (reggaea, ska, popa…) eta hizkuntza (euskara, gaztelania, ingelesa…) nahasten dituen proiektu hau. Iaz kaleratutako maketa baino rockeroagoa eta psikodelikoagoa izango da Aieka estudioan Peio Gorrotxategirekin (Izotz, Esne Beltza) grabatzen ari diren diskoa. Azaroaren amaieran ikusiko du argia, eta berau finantzatzeko crowdfunding kanpaina bat zabalduko dute laster.

‘TOP OF THE HILL’ (TOM WAITS, ‘Real Gone’ diskotik hartua)

JOSEBA IRAZOKI: Tom Waits, ezta?

BADOK: Bai… Kantu hau aukeratzeko arrazoi nagusia da Oso Banda diskoan egiten duzuna harenaren oso antzekoa ikusten dudala. Waitsen zalea zara?

J.I.: Bai, bai. Real Gone diskoarekin zaletu nintzen bereziki bere musikarekin. Disko horrekin eta bolada horretan atera zituen beste batzurekin ere: Alice, Blood Money... Marc Riboten gitarrak oso gustukoak ditut, gainera.

BADOK: Horixe bera aipatu nahi nizun, zure jotzeko modua eta Marc Ribotena oso parekoak direla.

J.I.: Bai, badago lotura. Orain beharbada gutxiago, baina garai batean, Xabier Montoiarekin nenbilenean bereziki, erabat aldatu ninduen gitarrista izan zen, eta aztarna sakona utzi zuen nigan.

BADOK: Zerk eragin zintuen zehazki?

J.I.: Oso originala iruditu zitzaidan. Bluesa jotzen zuen funtsean, baina betiko eskala pentatonikoak beste era batera moldatuz. Modu hauskor, disonante batean esango nuke. Oso pertsonala, azken batean. Hari zor dizkiodan lick edo pasarteak erabiltzen ditut oraindik. Nire galbahetik pasatutakoak badira ere, noski.

BADOK: Zure ahotsa ere oso “waits” da Oso Banda diskoan.

J.I.: Ahotsa grabatu nuenean, ez zitzaidan batere gustatu. Pop tonu bat antzematen nion, erabat desegokia iruditzen zitzaidana, eta distortsio pila bat sartu nion bilatzen ari nintzen blues zikineko kutsua lortzeko. Zuzenean ez nuke esango horren Tom Waits denik, baina estudioko grabaketak, lehen aldean, ezbairik gabe asko zor dio Tom Waitsi. Une batean zalantzak izan nituen, antzekotasuna gehiegizkoa ez ote zen…

BADOK: Tira, emaitza bikaina da nolanahi ere. Horretaz gain, Tom Waitsen pertsonaia aipatu nahi nuke. Zirku eta ferietan ibiltzen den musikari bohemio eta berritsu hori, hain zuzen ere… Batzuetan zuk rol hori gustura hartzen duzula esango nuke.

J.I.: Baliteke, bai, kontzienteki ez bada ere. Alderdi teatral hori noizbait aipatu izan didate. Dadaismo puntu bat dudala esatera ailegatu dira, kar kar. Edozein erara, proiektuak eskertu egiten duen gauza bat dela uste dut.

‘THEME DE YO YO’ (JOSETXO ANITUA & ATOM RHUMBA, ‘Bilbao 13.05.05 Kafe Antzokia’)

J.I.: Morphine ez da, ezta?… Atom Rhumba izango da… Ez dut diskografia osoa ezagutzen baina Atom Rhumba dirudi…

BADOK: Bai, asmatu duzu. Art Ensemble Of Chicagoren bertsio bat da. Hiru konturengatik ekarri dut abesti hau. Alde batetik, Atom Rhumbarekiko lotura dago. Zer esango zenuke ematen diozula zuk Atom Rhumbari eta zer ematen dizu zuri? Pertsonalki, zure alderdi rockero hori ez nuen ezagutzen Atom Rhumbarekin ikusi zintudan arte, eta pixka bat ezustean harrapatu ninduela onartu behar dut.

J.I.: Bai, jende asko sorpresaz harrapatu zuen. Nire kantautore alderdia beharbada ezagunagoa zen, baina gitarrarekin gauza bortitzak egin izan ditut, DO izenarekin adibidez. Baliteke horren rockeroak ez izatea baina bai gogorrak. Eta herriko taldeetan aritu naizenean rocka ere jorratu izan dut, Pettirekin batera egindako zuzeneko emanaldietan, On Beniton… Azken talde hau erabakiorra izan zen Atom Rhumban sartzeko, zeren eta On Benitoren maketa izan zen Iñigo Cabezafuegori pasa niona eta ni deitzera bultzatu zutena…

BADOK: Gustura zaude Atom Rhumban?

J.I.: Oso ongi eta lasai. Lehen unetik oso natural sentitu naiz. Oso hitz gutxirekin funtzionatzen hasteko gai izan gara. Zer aportatu dudan? Aurreko gitarrista, Alvaro [Segovia], Jon Spencerrenaren moduko bluesa zuen gogoko, ni baino pixka bat klasikoagoa da. Nire gitarra zaratatsuagoa, ilunagoa eta punkagoa dela esango nuke. Beraiek zer eman didaten? Bada, batez ere, 40 urterekin rocka egin eta egurra eman ahal izateko aukera. Eta ez da gutxi, nire ibilbidean ez bainuen ordura arte rock talde baten barnean jo, eta inoiz egiteko aukera galdua nuela pentsatzen hasita nengoen dagoeneko… Eta gozatzen ari naiz, popa egiteko gogo gutxi daukat azken aldi honetan.

BADOK: Aipatu nahi nizun beste izena Josetxo Anitua da. Zuk bere omenezko abesti bat egin zenuen Euria ari du diskoan. Zein da Josetxoren inguruan duzun irudia eta iritzia?

J.I.: Bere bizitzako azken etapan ezagutu nuen, Artoartian-eko bileretara etortzen baitzen. Josetxo Grieta eta Mattinekin egin zituen gauzak Cancer Moonenak baino hobeto ezagutzen ditut. Hori baino lehenago Oiartzungo Pagoan lan egin nuen dj moduan eta Josetxorekin Bilboko Kafe Antzokian ikasi nuen pixka bat. Xabier Montoiaren lagun mina zen eta horren bitartez ere izan nuen harekin kontaktua. Tipo goxua eta eskuzabala iruditu zitzaidan beti. Artoartianen lehen garai hartan Josetxo oso presente eta oso gogotsu ikusi nuen… Aipatu duzun kantu instrumentala bera hil zen egunean egin nuen eta horregatik jarri nion bere izena.

BADOK: Azken kontu bat abesti honen inguruan, Art Ensemble Of Chicago free-jazz talde ospetsuarena dela kontuan izanik. Badakit free-jazzaren zalea zarela baina alderdi hori ez duzu momentuz gehiegi landu. Asmorik ba al duzu?

J.I.: Mengele Quartet taldearekin egin nuena nahiko free-jazzerotzat jo daiteke. Jazza izan edo ez, inprobisazioa gustatzen zait asko, eta jazzaren barruan free-a gustatzen zait gehien. Munduan inprobisazioa lantzen duten musikariek eta jazz musikariek elkarrekin lan egiten dute askotan baina Euskal Herrian ez dugu oraindik lotura hori gehiegi landu. Musikene eta Artoartianen munduak lotzen ziren pixka bat batzuetan baina ez asko. Musika garaikidearekin egin dira lotura gehiago. Nik Hasier Oleagarekin egin dut free-jazz inprobisazioren bat Altxerrin, eta gehiago egingo nituzke, bai.

‘YOU & YOU’ (DNA, ‘DNA On DNA’)

J.I.: Gustatzen zait baina ez dut ezagutzen…

BADOK: DNA da, Arto Lindsay gitarristaren taldea. 1980 inguruko No Wave korrontekoa..

J.I.: Arto Lindsay behin Donostian ikusi nuen eta gustatu zitzaidan. Egia esan, No Wave garaia ez dut ondo ezagutzen baina erakartzen nau. Marc Ribotek berak ere badu joera horren eragina. DNA hauek erradikalagoak dirudite, baina bai, gustatzen zaizkit.

BADOK: Arto Lindsayren gitarra zorrotz eta ertz askodunak zurearekin zerikusia du nire ustez, baina aldi berean, haren jatorri brasildarrari erreparatuta, bossa nova kutsuko kantu goxoak egin izan ditu, eta zuk ere baduzu ertz batetik bestera joateko erraztasun hori.

J.I.: Maiz galdetzen didate nire musikaren aldakortasunari buruz, eta beti erantzuten dut musika oso ezberdinak gustatzen zaizkidala eta musikari bezala norbere burua mugatzea ez zaidala gustatzen. Ahotsarekin beharbada mugak estuagoak dira, baina instrumentuekin ez dago mugarik, edo zabalagoak dira behintzat. Gitarrarekin pedal zaratatsuak erabili ditzakezu eta folk doinu akustiko goxoak egin ditzakezu, eta bata edo bestea aukeratu eta horretara mugatzea ez dut gustuko. Gitarrak bere osotasunean betetzen nau.

‘WAZAM SAMAT’ (GROUP DOUEH, ‘Guitar Music From the Western Sahara’)

J.I.: Afrikar puntua du… Ez dakit, Agadezeko musika edo horrelako zerbait…

BADOK: Hortxe-hortxe. Group Doueh da, Mendebaldeko Saharako taldea.

J.I.: Noski. Bai Group Doueh bai Group Inerane pila bat entzun nituen bolada batean, On Benito taldearekin nenbilenean batipat. Gitarra afrikar horiek zoratu egin ninduten. Blues edo trance-blues moduko gauza bat da. Kristorena.

BADOK: Abesti honekin dagoen beste lotura interesgarri bat Sun City Girls taldeko kideek kudeatzen duten Sublime Frequencies zigilua da (disko honen argitaratzailea). Zuk Sun City Girls gustukoak dituzu, ezta?

J.I.: Bai, beharbada azken urteetan Sun City Girls baino gehiago taldeko gitarrista Sir Richard Bishop jarraitu dut. Bere kontzertu bat ireki nuen behin eta bere diskoak oso gustukoak ditut. Eta Sublime Frequencies neurri handi batean jarraitzen dudan zigilua da, bereziki afrikar jatorriko musiketan.

BADOK: Zer iruditzen zaizu zigiluak egiten duen “esplorazio” lana?

J.I.: Kristorena. Ez dakit nola grabatzen duten baina oso naturalki islatzen dute musika bakoitzaren izaera. Adibidez, Omar Souleyman-i egin zizkioten grabaketak oso-oso lo-fi eta gordinak dira, eta azken diskoan ordea, Four Tet ospetsuak egin du ekoizpena, eta ez da gauza bera, magia galtzen du nolabait. Sublimekoek hori daukate, esentzia harrapatzeko gai dira eta “benetakoa” den zerbait ekartzen dizute. 

‘PRELUDE TO 110 OR 220/WOMEN OF THE WORLD’ (JIM O’ROURKE, ‘Eureka’)

J.I.: (Berehala) Jim O’Rourke! “Women of the world”!

BADOK: Klasiko itzela da hau, ezta?

J.I.: Bai, bertsioneatu egiten dut gainera.

BADOK: Euskal Herriko Jim O’Rourke moduan ikusten zaitut askotan…

J.I.: Euskal Herritik kanpo aipatu izan didate noizbait bere izena, baina hemen lehen aldia da, eta bai, noski, Jim O’Rourke erreferente handia da niretzat. Brutala. Tipo honek ere gauza oso ezberdinak egiten ditu. Bere pop diskoak zoragarriak iruditzen zaizkit. Bere tonalidadea maite dut. Baita David Grubbs, Gastr del Sol… ere. Chicagoko soinu horren oso zalea naiz. Gustuko musikari bakar bat aukeratu beharko banu Jim O’Rourke izango litzateke seguraski.

BADOK: Gauza asko plazaratzen ditu eta azken aldi honetan gehienak Bandcamp-en zuzenean ateratzen ditu, Steamroom seriea kasu. Bera bezalako artista emankorrentzat lan egiteko modu bakarra dirudi. Zer iruditzen zaizu zuri?

J.I.: Imajinatzen dut Jim O’Rourkeren mailako musikari batek aukerak izango dituela bere lanak euskarri fisikoan plazaratzeko, baina filosofia moduan egiten duela iruditzen zait, egiten dituen lanak zaleekin trabarik gabe elkarbanatzeko asmoz. Ez luke beharbada horrela izan behar, baina badirudi musika mota batzuk —esperimentalak, norberak etxean landutakoak…— errazago ematen ditugula dohainik beste batzuk baino. Pop disko batek estudioko lan handiagoa eta ekoizpen gastu handiagoak dituelako izan daiteke…

BADOK: Baina artistak nolabait ordainen bat jaso beharko luke… Eztabaida konplikatua da…

J.I.: Ez da erraza.

BADOK: Noizbait formula bat bilatuko dugulakoan nago, baina une honetan transizio une batean gaudela iruditzen zait.

J.I.: Argi dago diskoak ez duela etekinik ematen gaur egun. Zuzenean jotzea garbiagoa da zentzu horretan. Leku batera joaten zara, gastu batzuk dauzkazu, zerbitzu bat ematen duzu eta horren ordainean diru bat jaso. Grabaketa zu aurkeztu, ezagutzera eman eta kontzertuak lortu ahal izateko bidea litzateke orduan.

BADOK: Baliteke, baina musikari askorentzat ez da erraza bere musika zuzenekora eramatea edo ez dira eroso sentitzen… Konplikatua da.

‘LECCE, LEAVING’ (LEE RANALDO & THE DUST, ‘Last Night on Earth’)

J.I.: Hau entzun dut… aah… Sonic Youth da, ezta?

BADOK: Bai, gutxi gorabehera. Lee Ranaldo bakarka. Gustukoa duzu?

J.I.: Bai, baina ez hainbeste. Ez naiz superzalea. Bere momentuan entzun eta inpaktatu ninduen Sonic Youthen musikak, baina Jim O’Rourkeren musika, urrutirago joan gabe, aberasgarriagoa iruditzen zait. Afinazio irekiak erabiliz soinu oso pertsonala lortzen dute, zalantzarik gabe, baina gero doinuei zerbait falta zaiela iruditzen zait. Abestiak moldatzeko modua eta doinuen indie kutsua ere ez zait gehiegi gustatzen… eta gainera errepikakor samar ikusten ditut azken urteetan. Haien musikak beste gauza interesgarriago batzuetara ailegatzeko balio izan didala esango nuke.

BADOK: Lee Ranaldo beste arrazoi batengatik ekarri dut. Nolabait bere azken diskoetan planteatzen duen “kontrako bidea” ekarri nahi nuen harira. Hau da, esperimentazio erradikaletik abiatuz pop-rock egitura ezaguneko abestietara iristea. Eta horrek bere balioa duela uste dut. Pop-rock abesti klasiko on bat egitea ez baita batere erraza. Batzuetan musika esperimentala, esperimentala izate hutsagatik, ona izan behar duela ematen du, eta pop-rocka aldiz, egitura ezagunetan oinarritzen delako edo osagai komertzial bat duelako ezin duela inolaz ere horren ona izan.

J.I.: Bai, erabat ados nago. Itsaskorra den zerbait lortzeari itzela deritzot. Oso zaila da benetan. Askotan pentsatzen dut euskarazko pop abesti borobil bat egiteko gai ez naizela eta esperimentazioaren alorrean erosoago edo babestuago sentitzen naizela. Bestea, doinu itsaskorrak egitea, kristoren erronka da, eta horretarako oraindik ikasi egin behar dudala esango nuke.

BADOK: El Desvän del Machoko Jose Izkuek behin elkarrizketa batean esan zidan bezala, benetako klasikoak soinu esperimental berriak eta doinu itsaskorrak uztartzean lortzen dira.

J.I.: Ados nago. Esperimentazioarekin soinu berri ugari aurkitzen dituzu eta horrekin emozionatu egiten zara hasiera batean, baina pixkanaka aspertu egin zaitezke noraezean ibiliz gero.

BADOK: Soinu horiek lurrera ekarri behar dituzu nolabait.

J.I.: Hori da, bai.

‘ALL I WANT’ (JONI MITCHELL, ‘Blue’)

J.I.: Ez dakit, Vashti Bunyan edo horrelakoren bat?

BADOK: Joni Mitchell da. Arrazoi berezi batengatik jarri dizut kantu hau. Behin Lee Ranaldori gitarrista gogokoenen zerrenda bat emateko eskatu zioten eta horien artean Joni Mitchell sartu zuen. Atentzioa deitu zidan emakume bat aipatzeak, eta ohartu nintzen zein punturaino kostatzen zaigun oraindik emakumezkoak jotzaile eraginkorren artean ikustea. Horrelako zerrendak egiten direnean beti gizonezkoak etortzen zaizkigu burura, eta molde hori apurtzea zaila egiten zaigu… Zuk zeintzuk esango zenuke direla zure 5-10 gitarrista gogokoenak?

J.I.: Marc Ribot, John Fahey, Robbie Basho, Bill Orcutt, Richard Bishop, James Blackshaw, William Tyler… Eta talderen batean aritzen direnetatik Nels Clineren (Wilco) gauza batzuk gustatzen zaizkit…

BADOK: Tira, kontzienteki bada ere, apurtu dezagun estereotipoa eta emaidazu emakumezko baten edo besteren izena…

J.I.: Marissa Anderson aipatuko nuke, eta oso-oso ona den beste bat: Anthony Braxton eta antzeko free-jazz musikariekin aritzen den Mary Lou Halvorson.

‘VARIATIONS ON CLAIRE DE LUNE’ (ROBBIE BASHO, ‘Bonn Ist Supreme’)

J.I.: Hau Robbie Basho da..

BADOK: Bere omenezko disko batean parte hartu zenuen, ezta? Nola izan zen hori?

J.I.: Castello-ko management enpresa bateko arduraduna ezagutzen dut eta behin DO bezala Richard Bishopen kontzertu bat irekitzera gonbidatu ninduen. Arboreak ere jotzen zuen eta taldeko kide bat Bashoren omenezko disko bat prestatzen ari zela jakitean, managementekoek nire izena aipatu zioten. Kantu bat bidali nion, gustatu zitzaion eta azkenean disko fisikoan atera ez zuten arren, bilduma digitalean plazaratu zuten. Eta orain Beñat Axiarirekin batera Bashoren abestien inguruko disko bat prestatzen hasi behar gara. Bertsio kantatuak dira, Bashoren kantari alderdia ez baita batere apreziatua, baina Beñatek oso antzeko ahotsa duela iruditzen zaidanez diskoa egitea proposatu nion eta animatu egin zen. Ez dakit zer aterako den…

‘SUMMERTIME’ (JOHN FAHEY, ‘Red Cross’)

J.I.: Bai, John Fahey da, Red Cross diskokoa…

BADOK: Bai horixe. “Summertime” estandarraren bertsio hau itzela iruditzen zait. Gustatzen zaizu zuri?

J.I.: Bai, asko, garai batean asko entzun nuen disko hau. Ez dakit John bera jende gaztearengana hurbildu ote zen une horretan edo alderantziz izan zen. Glenn Jones ezagutu nuen garai hartan eta Johni buruzko istorio pilo bat kontatu zizkidan. Ezagutu zuten guztiek kristoren mirespena diote. Abesti honi keinuren bat egin izan diodala onartu behar dut.

‘MIRADAS’ (IÑIGO UGARTEBURU, ‘For The Unknown’)

J.I.: Mmm… ez dakit… Iñigo?

BADOK: Iñigo Ugarteburu da, bai.

J.I.: Lehen diskoa dezentetan entzun nuen. Bigarren hau ez hainbeste beharbada, baina nolanahi ere bi disko ikaragarri egin dituela iruditzen zait.

BADOK: Talentu handiko tipoa da, zalantzarik gabe. Inoiz lan egin al duzu berarekin edo lan egiteko asmorik izan duzu? Bikote ederra egingo zenukete.

J.I.: Ez, elkar topatu izan dugu Artelekun eta horrelakoetan, lagun komunen bat daukagu, Iban Urizar bezala. Baina tira, bera Londresen bizi da eta etortzen denean harreman handia duen jendearekin geratzen dela suposatzen dut, Xabier, Iban… eta gutxitan etortzen da gainera.

‘KASKA‘ (BEÑAT AXIARI, ‘Leitza larrea’)

J.I.: Beñat Axiari da, ezta?

BADOK: Bai, bai, Leitza larrea diskoko “Kaska” abestia, hain zuzen ere.

J.I.: Ah, ba badaukat disko hori baina kantu hau ez nuen gogoratzen.

BADOK: Azkenengo kanta da. 11 minutu inguruko iraupena du eta hona ekartzeko arrazoia bertan azaltzen den gitarra boteretsu eta zaratatsua da. Elkarlanean egin dezakezuen musika irudikatzean kantu hau etorri zait burura. Beraz, orain bai, elkarlan horri buruz zehaztasun gehiago emateko eskatuko nizuke.

J.I.: Robbie Bashoren omenezko diskoaren garaian izan nuen ideia eta orduan proposatu nion Beñati ahotsa sartzea. Baina ez genuen datarik aurkitu epe-muga baino lehenago grabatzeko. Bertsioa egiteko gogoa ordea, ez dugu inoiz galdu, ez berak ezta nik ere, eta iaz Joseba Irazoki eta lagunak lelopean egin nituen kontzertuetan Beñat gonbidatu nuen Bashoren abesti bat kantatzera. Orduntxe hartu genuen proiektua behingoz aurrera ateratzeko erabakia, eta dagoeneko bilera bat egin dugu lehen entsegu eta grabaketa datak zehazteko. Oraindik ez dugu erabaki abestiak euskaratuko ditugun ala ez, baina bertsio “rockerizatu” eta esperimental samarrak izango direla garbi daukagu… Basho gitarrista bezala ezaguna izan arren, bere ahotsak magia berezia zuela iruditzen zaigu eta horixe gogorarazi eta omendu nahi dugu disko honen bitartez.

‘WOODPILES ON THE SIDE OF THE ROAD’ (JACK ROSE, ‘Luck In The Valley’)

J.I.: Tyler?… Glenn Jones edo Jack Rose?…

BADOK: Jack Rose da. Zure musikan, batipat “Lepoan hartu” bezalako bertsioak egiten dituzunean, haren aztarnak aurkitzen ditudala esango nuke.

J.I.: Disko berezi hau nire gustokoena ez izan arren, mirespen handia diot Jack Roseri eta gitarrista gazteen artean nere kutuna izan zela esango nuke. Soinua, teknika, sakontasuna… dena zeukan.

BADOK: Ezagutu zutenek pertsona aparta izan zela diote.

J.I.: Garagardozale amorratua baino kristoren tipoa bai…

BADOK: Beno ba, abestiak bukatu dira. Primeran moldatu zara. Nik hala ere, amaitu aurretik, zure azkenengo diskoari buruz galdetu nahi nizuke. Zer moduz doa eta zer espero dezakegu?

J.I.: Bukatzen ari naiz. Dagoeneko azken nahasketak egiten ari naiz. Euria ari du pop formatuan egin nuen azken diskoaren jarraipena da nolabait. Sei musikarirekin batera egin baitut, talde moduan, eta moldaketa anitzez hornituta. Euskal Herrian azken urteetan entzun eta gozatu ditudan hainbat talderen bidea jarraitu nahi izan dut (Borrokan, Jupiter Jon, Lisabö, Gora Japon…). Nire konposizoak izan arren, talde batean pentsatuz egin ditut denak.

BADOK: Zeintzuk dira parte hartzen duten musikariak?

J.I.: Iban Urizar (tronpeta), Ager Isunza (biolina eta gitarra), Igor Telletxea (bibrafonoa eta tronboia), Felix Buff (bateria) eta Jaime Nieto (baxua). Eta lehenengo aldiz ekoizle bat izan dut, Felix Buffen anaia Joanes hain zuzen ere. Harekin nire ahotsa benetan nahi nuen moduan grabatzea lortu dut.

BADOK: Eta nola da hori?

J.I.: Nire ahotsa oso goxoa dela iruditu zait beti eta niri Scott Walker moduko crooner-en sakontasuna ikaragarri gustatzen zait. Oraingo honetan kutsu hori eman ahal izan diodala uste dut.